ในภาษาอาหรับ คำแบ่งออกเป็น 3 ชนิดหลัก ได้แก่ คำนาม (اِسْم) คำกริยา (فِعْل) และ คำบุพบท/อนุภาค (حَرْف)
1. คำนาม (اِسْم)
คำนาม (اِسْم) คือคำที่ใช้เรียกชื่อคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ คุณสมบัติ หรือความคิด
كِتَابٌ
📖 หนังสือ
مَدْرَسَةٌ
🏫 โรงเรียน
جَمِيلٌ
✨ สวยงาม (คุณสมบัติ)
ลักษณะของคำนาม: สามารถมีเครื่องหมาย التَّنْوِين (ตันวีน) เช่น كِتَابٌ และสามารถเป็นได้ทั้ง เอกพจน์ ทวิพจน์ พหูพจน์
2. คำกริยา (فِعْل)
คำกริยา (فِعْل) คือคำที่แสดงอาการกระทำหรือสภาพของประธาน แบ่งตามกาลเป็น 3 ประเภท
📌 กริยาอดีต (فِعْل مَاضٍ) - เกิดขึ้นแล้วในอดีต
كَتَبَ
✍️ เขียน (แล้ว)
📌 กริยาปัจจุบัน (فِعْل مُضَارِع) - กำลังเกิดขึ้นหรือจะเกิดขึ้นในอนาคต
يَكْتُبُ
✍️ กำลังเขียน / จะเขียน
📌 กริยาคำสั่ง (فِعْل أَمْر) - ใช้สำหรับสั่ง ขอ หรือเชิญชวน
اُكْتُبْ
✍️ จงเขียน!
3. คำบุพบท/อนุภาค (حَرْف)
คำบุพบท/อนุภาค (حَرْف) คือคำที่ใช้เชื่อมหรือขยายความหมายให้คำอื่น ไม่สามารถใช้เดี่ยวๆ ได้
مِنْ
จาก
إِلَى
ถึง / ไปยัง
عَلَى
บน
فِي
ใน
وَ
และ
หมายเหตุ: คำบุพบทจะทำให้คำนามที่ตามมามี الْجَرّ (การผันด้วยการเติมสระ อิ หรือ ี)
| # |
🇸🇦 ภาษาอาหรับ |
คำอ่าน |
🇹🇭 ความหมาย |
🔊 |
| 1 |
اِسْمٌ |
ism |
คำนาม |
|
| 2 |
فِعْلٌ |
fiʿl |
คำกริยา |
|
| 3 |
حَرْفٌ |
ḥarf |
คำบุพบท/อนุภาค |
|
| 4 |
مُفْرَدٌ |
mufrad |
เอกพจน์ |
|
| 5 |
مُثَنًّى |
muthannā |
ทวิพจน์ (2) |
|
| 6 |
جَمْعٌ |
jamʿ |
พหูพจน์ |
|
ตัวอย่างประโยค
الْكِتَابُ جَدِيدٌ
📖 หนังสือเล่มใหม่
الْكِتَابُ = คำนาม (หนังสือ) +
جَدِيدٌ = คำคุณศัพท์ (ใหม่)
يَقْرَأُ الطَّالِبُ الْكِتَابَ
📖 นักเรียนอ่านหนังสือ
يَقْرَأُ = กริยา (อ่าน) +
الطَّالِبُ = คำนามประธาน (นักเรียน) +
الْكِتَابَ = คำนามกรรม (หนังสือ)
اُكْتُبْ فِي الدَّفْتَرِ
✍️ จงเขียนในสมุด
اُكْتُبْ = กริยาคำสั่ง (จงเขียน) +
فِي = คำบุพบท (ใน) +
الدَّفْتَرِ = คำนามที่ถูกผัน (สมุด)
เครื่องหมายสระ (تَشْكِيل) ช่วยให้อ่านออกเสียงได้ถูกต้อง:
◌َ = อะ
◌ِ = อิ
◌ُ = อุ
◌ْ = ไม่มีเสียง
◌ّ = ตัวซ้ำ